Daar in dat kleine cafe aan Phewa Tal!

De invloed van Nederland op de cultuur in Nepal is onmiskenbaar. De eerste schok kreeg ik toen ik al slingerend met de bus tussen de lawine's, hutten en wrakken opeens een meterslange op de rotswand geschilderde reclame voor Oranjeboom tegenkwam. Dit biermerk is hier nog populairder dan de wereldberoemde groene Heineken export flesjes. De tweede cultuurschok was Indian Idols, ook zeer populair op de TV in Nepal. Toen ik als enige gast nog wat was blijven hangen in een restaurantje in Pokhara, waar ik inmiddels een kleine week verblijf, schaarde het voltallig personeel zich voor de TV om de volgende aflevering van deze gruwelijk spannende show toch vooral niet te missen. Aangezien India een land is met ruim een miljard inwoners moet je je bedenken dat als je afgaat bij Indian Idols, dat je 15% van de wereldbevolking niet meer onder ogen kan komen.

Maar het toppunt was toch Club Amsterdam. Ik zat er vooral vanwege de muziek, beetje lekker rock in plaats van dat gejammer dat in de meeste tenten gedraaid wordt. Posters aan de muren laten platen van Amsterdamse grachten zien en er hangt een Nederlandse vlag. Allemaal tot daar aan toe... maar toen ging er een nieuwe CD aan en kreeg ik ongeveer een hartverzakking... "ontsnap" je aan de Nederlandse truttigheid en begeef je je met overvolle bussen en vieze treinen met veel pijn aan moeite naar dit kleine paradijsje in het meest bergachtige gebied op aarde, krijg je Boudewijn de Groot voor mje kiezen! Die stervende vlinder had ik echt niet aan zien komen. Al gauw werden een aantal Nederlandse studentes uit Utrecht hierdoor naar binnen gelokt en bleken ze helaas in het bezit te zijn van nog een Nederlandstalige CD en werden we getrakteerd op Gerard Joling en Willeke Alberti. Toen de eerste klanken klonken van "Daar in dat kleine cafe aan de haven!" was het echt tijd om te gaan slapen.

Gelukkig krijg je ook nog wel wat mee van de Nepalese cultuur. Mijn bezoek aan de vleermuisgrot en de daarnaast gelegen Mahendra grot resulteerde in een uitnodiging van een groep jonge Nepalezen die daar een "picknick" organiseerden. Met een CD-speler en een grote speaker werd dans- en rockmuziek over de berghelling geblazen en werd er door de jongens gedanst. Dat dansen is erg grappig: de meeste van die gasten waren iets boven de 20 en dus getrouwd, maar meiden zijn niet welkom op deze feestjes. De jongens dansen dus net als in Europa de meiden dat zouden doen. Ondertussen werd ik uitgebreid ondervraagd over ongeveer mijn hele leven maar toen was het tijd om te eten. Een groot bord met rijst, erwten en stukjes kip werd voor mijn neus geschoven en bestek wordt niet gebruikt. Daarbij moet je er dan wel opletten dat je met je rechterhand eet en niet met je linker, want je linkerhand heeft een andere taak. Voor toiletpapier geldt hier namelijk hetzelfde als voor bestek.

Lees verder...