De een zijn dood...

Varanasi is de beste plek om te sterven. Dat vinden tenminste de Hindu's. Vanwege allerlei redenen is Varanasi een extra heilige plaats omdat Shiva er in het verleden van alles heeft uitgespookt. Dus sterven in Varanasi betekent direct een enkeltje Nirvana, mits aan een aantal voorwaarden is voldaan. Zo moet je lichaam binnen 24 uur worden verbrand op de ghat. Behalve als je ongetrouwd of kind bent, als priester (dus celibatair) hebt geleefd of bent gebeten door een slang (heilig dier van Shiva) want dan hoef je niet eerst door vuur gereinigd te worden maar kunnen ze je direct in de Ganges kieperen. Maar voor alle andere stervelingen geldt: eerst een dagje branden aan de oever op de ghat, dan je as in de Ganges.

De ghat is een soort grote trap die afdaald tot aan de rivier. Varanasi, ook wel bekend onder de koloniale naam Benares, heeft enkele tientallen van deze ghats. Twee daarvan zijn de zogenaamde "burning ghats", waar dus de hele dag door Hindulichamen worden verbrand, per ghat zo'n 200 per dag. Omgerekend is dat dus ongeveer elke 7 minuten een lichaam en als je een half urutje staat te kijken blijkt dat ook aardig te kloppen. Natuurlijk is het niet de bedoeling dat je foto's maakt van deze openbare crematie dus die moet ik jullie onthouden.
Alleen heel onbeschaafde mensen (lees: Amerikanen) gaan toch stiekum foto's maken. Gelukkig zijn er nog vele andere ghats, waar mensen zich wassen in het heilige water van de Ganges, of waar 's avonds rituelen worden uitgevoerd. Dat wassen moet je overigens niet te letterlijk nemen: waar zwemwater maximaal 500 fecale bacterien per ml mag bevatten, bevat het water van de Ganges er ter plaatse ongeveer 1.500.000 per ml. Je was je daar dus bijna letterlijk met stront.

Veel van de kennis over de Hindu crematie rituelen is mij natuurlijk niet door Shiva ingegeven, maar wel door een vriendelijke "vrijwilliger" die mij een rondleiding gaf langs de burning ghat. Essentieel voor een snelle en veilig trip naar het hiernamaals is ook het gebruik van voldoende hout van goede kwaliteit. Er zijn verschillende opties, maar als je een beetje zeker wilt zijn dat je niet als kikker terug komt in een volgend leven dan wordt het gebruik van sandalwood aanbevolen, uiteraard de duurste houtsoort.
Nadat mij dit alles was uitgelegd werd is dus pardoes naar een oud vrouwtje geleid die aan het sparen was voor haar brandstapeltje. Het mensje zag er inderdaad oud genoeg uit alsof ze snel door moest sparen om het hout nog op tijd bij elkaar te krijgen en of ik maar even een bijdrage wilde geven, liefst een kilootje of vijf, maar tien mocht ook en of ik dat meteen even in contante rupees wilde afrekenen... ik kon me weer niet aan de indruk onttrekken dat mij een loer gedraaid werd, maar je staat wel heel letterlijk voor het blok als zo'n oud mensje je smekend aankijkt terwijl je in de rook van de brandende lichamen probeert de tranen uit je ogen te wrijven. Dus toch maar 500 rupees (10 euro) gedoneerd, goed voor een magere 2 kilo van het beste hout. Mijn karma is voorlopig weer in orde en ik hoop maar dat het mensje het nog even volhoudt...

Lees verder...