... bij de Incas

Lima

Dinsdag 19 juli
Pols en ik hebben het vliegtuig genomen via New York naar Lima. Vanwege slecht weer is er na een uurtje rondcirkelen boven de Big Apple nog een korte tussenstop in Philadelphia ingelast. Gelukkig hadden we zat overstaptijd, dus haalden we makkelijk ons vliegtuig.

Woensdag 20 juli
Aangekomen in Lima en een hostel gevonden in de wijk Miraflores. Verder een beetje rondgekeken.

Donderdag 21 juli
Naar het Nationaal Museum van Lima geweest, wat de taxi chauffeur niet eens wist te vinden. Daarna een beetje door het centrum gewandeld.

Nazca

Vrijdag 22 juli
Met een bus naar Nazca gereisd. Nu zien we pas hoe arm Peru eigenlijk is: eindeloze woestijn met eindeloze rijen sloppenhutjes en ranzig dat het overal is. s Avonds laat aangekomen in Nazca.

Zaterdag 23
Met een vliegtuigje over de Nazca lijnen gevlogen, mythische figuren van soms meer dan 200m in de woestijn getekend door een pre-Inca beschaving van 1500 jaar geleden. Daarna ook nog een grafveld bezocht: twaalf kuilen met gedroogde mummies en overal op de grond lagen menselijke resten: botten, stukken wervel etc. Kortom, de vakantie begint gezellig te worden;-). Daarna nog een pottenbakkerij bezocht en een goudextractiebedrijf waar jongemannen op hun blote voeten op rotsen staan die in de giftige kwik liggen. Van ARBO hebben ze hier nog nooit gehoord. Nog een beetje door Nazca gewandeld, de schapekoppen op de markt zijn altijd leuk voor schrikeffecten op de film straks. Echt hygienisch zijn de markten hier niet, alles ligt ongekoeld in de brandende zon en het stikt overal van de vliegen. Later die middag een bus genomen naar Arequipa.

Arequipa

Zondag 24 juli
s Ochtends aangekomen in Arequipa en een leuk hostel gevonden met een klein terrasje met een zitje voor de deur. s Middags hebben we Juanita de ijsmummie bezocht. Zij is zo goed bewaard dat we zelfs haar huid en ingewanden nog heeft. Ook een Spaans nonnenklooster doorgewandeld, een waar doolhof maar aardig om te zien.

Maandag 25 juli
Vandaag zijn we wezen wandelen naar een naburig dorp. Daar had je een mooi uitzicht op de stad en de El Misti vulkaan. We hebben ook geluncht in het dorp (3 gangen voor 3 sol, dat is 0,80 euro, belachelijk goedkoop land). Daarna nog even in een park gezeten en de kathedraal bezocht. Verder vroeg naar bed gegaan, want we zouden die nacht vroeg op moeten voor onze hike in de Colca Canyon in de hooglanden van de Andes.

Colca canyon

Dindag 26 juli
Om 1:00 s nachts opgestaan, en om 1:30 werden we opgehaald door onze gids. s Nachts met de bus via Chivay naar het dorpje Cabanaconde gereden, midden in de Andes op 3500m bopven zeeniveau. Na aankomst daar ontbeten en de hike gestart. Het eerste deel was vooral afdalen, ruim een kilometer, naar het dal van de Colca rivier. Daar de rivier overgstoken via een brug van touw en planken, en weer de helling op. Gestopt bij een boerderij voor de lunch en weer verder geklommen. Op de route passeerden we nog enkele primitieve Andes dorpen totaal niet voorzien van zaken zoals elektriciteit, waterleiding of zelfs maar een weg. Voor boodschappen moesten de bewoners te voet of met de muilezel een halve dag lopen naar Cabanaconde. Het laatste stuk was een afdaling, die we net rond het vallen van de duisternis wisten af te ronden. Rond 7:00 waren we in de Oase zoals dat heette, de kampplek van de hike, waar een aantal rieten hutten voor ons als slaapplaats zouden dienen. Na lang wachten op het eten en even zwemmen, zijn we om een uur of 21:00 gaan slapen.

Woensdag 27 juli
Heel vroeg opgestaan (om 3:00) voor het laatste deel van de hike: een steile klim van een kilometer langs een berghelling. Na een derde trok ik het dus echt niet meer, en heb ik voor 30 sol (8 euro) een muilezel ingeschakeld. Op zich ook wel een prachtige ervaring: op een muilezel over steile bergpaadjes door de Andes. Men enige moeite heeft Pols wel de top bereikt, weliswaar een uur later dan de bedoeling, maar toch: petje af voor deze prestatie Pols! Na een kort maar lekker ontbijt met een public bus door naar de Cruz del Condor, waar we al snel een hele groep statige wilde condors te zien kregen die prachtig voor onze cameras rondjes kwamen vliegen. Zelfs als je niet van vogels houdt een prachtig gezicht. Daarna doorgereisd naar Chivay, een plaatsje van 4000 inwoners in de Andes, maar wel met hete bronnen en een sjiek hotel met een sterrenkundig observatorium. s Middags lekker gebadderd en het stof van de hike van ons afgespoeld, en daarna de lokale Irish Pub in, waar die dag alleen maar Nederlanders binnen leken te komen (jaja, je hoort het goed: een stadje van 4000 inwoners in de Andes, en behalve ons twee nog 5 nederlanders in de Irish Pub en verder niemand).
Van een sterrenkundige in Nazca had ik een briefje gehad voor Johan de beheerder van het observatorium. Bij het hotel vonden we hem meteen, en hij liet ons direct heel enthousiast zien hoe alles werkte. Hij krijgt niet elke dag een collega uit Nederland op bezoek. Hij heeft ons ook laten kijken door de telescoop in de koepel van het observatorium, en toen hij een groep toeristen moest gaan bezighouden liet hij mij alleen achter om met zijn telescoop te spelen (dat is dus een soort asfaltmoment in sterrenkundigen termen).

Puno

Donderdag 28 juli
s Nachts om 1:30 een bus genomen ui Chivay naar Arequipa, en weer over de hoogvlakte waar een meter sneeuw lag waar de bus zich doorheen moest ploeteren, op een onverharde weg. Joost, Freek, er is nog genoeg werk voor jullie in Peru, mocht het in Nederland niet lukken. s Ochtends vroeg met enige vertraging aangekomen in Arequipa, en na het ophalen van onze grote rugzakken meteen doorgereisd met de bus naar Puno.
Daar waren we aan het eind van de middag in ons hostel, en zijn we even gaan liggen om wat bij te komen. Om 20:00 zouden we opstaan om wat te gaan eten maar...

Vrijdag 29 juli
s Ochtends vroeg wakker geworden en ontdekt dat we het avondeten gemist hadden. Nou ja, we hadden ook wel wat slaap in te halen, want in een bus op 5000 meter zonder wegverharding met eens Spaans nagesynchroniseerde Meet the Parents die veeel te hard stond kan je niet echt slapen. s Middags hebben we een bezoek gebracht een Sillustani, waar een pre-Inca volk torens bouwde om hun doden in te begraven. Best leuk om door die kleine openingetjes die torens in de kruipen, maar helaas, geen mummie gezien. Die troffen we later wel aan in het mini-museum ernaast. Verder nog wat door de stad geslenterd en lekker gegeten in een oud koloniaal huisje wat nu als restaurant functioneert.

Zaterdag 30 juli
Vanmorgen hebben we de rieteilanden bezocht in het Titicacameer. Muy impressioso! Die mensen leven daar gewoon op drijvende rieteilanden. Ope eentje hadden ze zelfs een telefooncel in een rieten tipi met een antenne en een zonnecel op de zijkant, die Peruanen hebben wel gevoel voor humor. Daarna nog over de markt van Puno gelopen, nou dat is dus 10x de markt op de Blaak imn Rotterdam en vooral de schapekoppen blijven leuk, maar ook de diverse ingewanden van beesten die overal liggen. Na het bezoek aan de rieteilanden zijn we met een bus afgereisd naar Cuzco, het centrum van voormalige Inca rijk. Aangezien het een rit van meer dan 6 uur is, kwamen we pas s avonds laat aan. We hebben een hostelletje gevonden vlak bij de Plaza de Armas (het centrale plein dus), en zijn daarna de Irish Pub ingedoken. Dat was een beetje druk, maar het treintje dat op een railsje bij het plafond de hele zaak rondreed was wel grappig.

Cuzco

Zondag 31 juli
Op zondag, onze eerste volle dag in Cuzco, was er natuurlijk van alles dicht. We hebben een kerk bezocht die op oude Inca grondvesten was gebouwd, en s middags tijdens de lunch hebben we ong gewaagd aan een lokaal gerecht, de "cuy al horno" oftewel, cavia uit de oven. Die wordt dus opgediend met alles erop en eraan, dus pootjes ogen, etc. Ik was er niet echt over te spreken, en heb me beperkt tot het vlees aan de buitenkant, maar Pols heeft het beest uiteraard volledig soldaat gemaakt, waarna er niets meer over bleef dan een berg cavia botjes. Ik heb Joost al gevraagd om de dierenwinkels in de omgeving in te seinen mbt Pols zjn nieuwe lekkernij. s Middags hebben we verder niet zoveel gedaan, een beetje door de stad gelopen en s avonds is Pols nog ff gaan stappen, maar ik had geen fut meer. Hij kwam enigzins aangeschoten terug, na twee Australische gasten te hebben ontmoet, en had zijn mond vol over hoe makkelijk de Peruaanse vrouwen zijn.

Maandag 1 augustus
Vandaag hebben we de vier runes in de buurt van Cuzco gedaan: een lokale taxi heeft ons naar de laatste gebracht, en vervolgens zijn we teruggelopen naar Cuzvco. De runes waren wel grappig maar niet uitzonderlijk, behalve de laatste en de grootste, Sacsyhuaman, in de volksmond beter bekend als "sexy woman". Daar de zonsondergang afgewacht en terugelopen naar Cuzco. s Avonds hebben we een lounge bar opgezocht, het duurde even voor we plek hadden, maar was wel relaxed met achteroverleunbanken en zo... en natuurlijk de verzamelplaats van de Nederlanders, zo bleek.


Machu Picchu

Dinsdag 2 augustus
s Ochtends vroeg zijn we met een paar Peruanen van Eric Adventures gaan raften bij Ollantaytambo. Dat is wel wat anders dan in de Ardennen, met level III rapids, maar wel erg gaaf, en net te doen voor klunzige beginners zoals wij. Na het raften zijn we op de trein gestapt naar Agua Calientes, het dorpje op 8 km van de verloren stad Macchu Picchu. De treinreis zelf was al fantastisch, en het dorp is ook alleen bereikbaar per trein, er lopen geen wegen heen. Het dorpje is volledig omgeven door bergen, wat het een bijzondere uitstraling gaf.

Woensdag 3 augustus
Ja, vandaag was het dan zover. We zijn vroeg opgestaan om een van de eerste bussen te pakken. Die slingert zich dan 8 km de berg op, en dan ben je er. Wij waren nog op tijd om naar boven de klimmen, en hebben dus de zon op zien komen boven Macchu Picchu, de verloren Inca stad, die pas in 1911 herontdekt is. Macchu Picchu wordt gezien als de belangrijkste archeologische vindplaats van heel Zuid-Amerika, en ik denk terecht. Het is echt waanzinning wat daar allemaal staat aan resten van Inca huisjes, paleisjes, tempel en een heuvel die beter bekend staat als "de meerpaal van de zon" en die werd gebruikt voor astronomische waarnemingen.
We hebben de hele dag in Macchu Picchu doorgebracht, want er was ongelofelijk veel te zien. Daarna de berg af en een beetje soaken in de warme bronnen (nou ja, lauwe bronnen), waar Agua Calientes haar naam aan te danken heeft.

Donderdag 4 augustus
s Ochtends vroeg de trein genomen, terug naar Ollantaytambo. Daar stond ook nog een Inca fort, dus dat hebben we nog even bekeken voor we teruggingen naar Cuzco. Vraag: hoeveel mensen mogen er in een minibusje? In Nederland 9, inclusief de chauffeur, maar in Peru gingen ze pas weg toen er 24 man in de bus zaten. Het woord krap kreeg hierdoor een geheel nieuwe betekenis. s Avonds nog wat door de volksbuurten van Cuzco gewandeld, waarbij Pols zichtijdens het eten op een enorme kip had gestort met allerlei spiezen die eruit staken, echt enorm. Zelf Pols kreeg het hele ding niet weggewerkt, en dat voor nog geen 8 euro.

Tarapoto & Yurimaguas

Vrijdag 5 augustus
Vandaag een dagje vliegen. We laten de Heilige Vallei van de Incas achter ons, en gaan richting jungle. Van Cuzco naar Lima, en van Lima naar Tarapoto en dit alles keurig verzorgd door LAN Peru. In Tarapoto een hostelo gevonden en nog wat door het stadje gewandeld. De rest van de avond op een terrasje gezeten dat uitkeek over de stad, lekker ontspannen.

Zaterdag 6 augustus
Vandaag wilden we van Tarapoto naar Yurimaguas, gelegen aan de Rio Maraon, een voorloper van de Amazone. Dat kon dus met een pick up truck. En raad eens hoeveel mensen er in Peru in een pick up truck kunnen? Inderdaad, ook 24, waarvan 19 in de laadbak inclusief bagage, die gelukkig grotendeels op het dak was gebonden. En dan vijf uur rijden, over een onverhard bergweggetje met kuilen van soms meer dan een meter diep, een steile helling aan de ene kant, en een diepe afgrond aan de andere kant, maar wel prachtig uitzicht over de eerste stukken van de jungle. Ondertussen worden de babys gezoogd, gaat een mevrouw bij ongeveer elke bocht over haar nek in een plastic zak, en sta ik vriendelijk te glimlachen naar een oud vrouwtje op blote voeten geklemd tussen de rand van de laadbak en een grote kist met ijs, die zich dapper staande houdt terwijl we met zijn allen door de laadbak stuiteren. Ik zie het mijn oma nog niet doen. Corrigeer: ik zie dat zelfs mijn moeder niet eens doen. Enfin, gedurende de middag kwamen we aan in Yurimaguas, en zijn we meteen doorgegaan naar de haven. HAHAHA! Haven? Dat is dus gewoon een modderige helling waar de rivierboot tegenaan vaart. Je glibbert met je bagage naar beneden, en als je niet teveel opzij glijdt, dan belandt je wel op de boot. Onze bedden c.q. hangmatten geplaatst, want wij reizen natuurlijk op het bovebovenste dek, de duurste klassen voor de backpackers (20 euro voor ruim varen). Het uitzicht was fantastisch: eindeloze stukken jungle langs het water, en af en toe indianendorpjes met houten hutten met daken van palmbladeren.

Lagunas

Zondag 7 augustus
s Ochtends om een uur of 6 aangekomen in Lagunas, een jungle dorpje van tegen de 2000 inwoners. We zijn direct naar het "kantoortje" gegaan van de gidsenorganisatie (dat is dus een hok van 2x2 in een houten huis, zonder deur of vloer of zo, waarin een tafeltje staat). Na de nodige soles overhandigd te hebben, gingen ze een gids voor ons regelen en proviand en spullen voor een tripje de jungle in. Omdat we nog zoveel andere dingen willen doen in Peru zouden we maar twee dagen gaan. Een uurtje later vertrokken we, met gids Teddy en zijn vrouw Maria, twee volbloed peruanen die geen word buiten de deur spraken. Twee uur gelopen naar de rand van het reservaat, en daar in een lekke kano gestapt met zijn vieren en de bagage. De reis begon dus voor mij met het dichtkleien van de naden van de houten kano met rivierklei. De rest van de dag hebben we relaxed in de kano gezeten, terwijl Teddy ons voortpeddelde, af en toe geholpen door zijn vrouw die overboord moest stappen als we vastzaten op een tak. De planten en bomen zijn op zich al indrukwekkend, maar gelukkig hebben we ook nog wat dieren gezien. Voornamelijk vogels en vissen, maar ok wilde aapjes die van boom naar boom slingerende, een keer zelfs over het riviertje heen. Aan het eind van de middag begon het te zeiken van de regen (wat wil je in een tropisch regenwoud) en hebben we dus in de zeikende regen een tent gebouwd van landbouwplastic, net als op de winter survival. Het avondeten bestond uit een kop thee en oude droge broodjes, en toen was het donker.

Maandag 8 augustus
s Nachts bleek natuurlijk dat de tent lek was, en een paal stortte zelfs nog in waarop Teddy in zijn ondergoed de tent uitmoest in de zeikende regen om te zorgen dat wij toeristen niet al te nat zouden worden. Toen er vervolgens ook nog een bobbel in mijn gloednieuwe opblaasmatje kwam, was de kampeersfeer helemaal compleet. s Ochtends in de nog steeds zeikende regen heeft de gids een vuurtje gebouwd in de tent, en kregen we ontbijt van Maria. De banaan begint me inmiddels mijn neus uit te komen, want in de jungle schijnt banaan het hoofdsbestanddeel van elke maaltijd te zijn. Jammer genoeg smaken de banenen niet lekker zoet, maar naar droge aardappels. Daarna zijn we teruggekanoed naar het dorpje Lagunas, terwijl Pols inmiddels last had van zijn maag en diarree. Lekker getimed als je de jungle ingaat! Nou ja, tegen het donker teruggekomen in het dorpje, waar we begrepen dat er ergens in de nacht (tussen 12 en 7 s ochtends zeg maar) wel een boot zou komen die door zou varen naar Iquitos, onze volgende bestemming. We hebben dus een hostelkamer geboekt voor 4 dollar, hebben daar gedouched (met koud water, er is in dit dorpje wel elektriciteit, maar alleen tussen 6 en 12 s avonds).

Dinsdag 9 augustus
Om 12 uur s nachts opgestaan en naar de haven gewandeld, waar we nog twee uur hebben moeten wachten (dat viel dus enorm mee) voor er een boot kwam.
Samen met enkele tientallen trossen banenen (aan een tros zitten er minstens honderd) aan boord gestapt. Die rivierboten zijn trouwens leuk opgebouwd: op de "begane grond" zitten het vee en de vracht: kratten met kippen, varkens, soms alleen met een touwtje vasgebonden aan de trap, en vele pallets met Coca Cola, het stukje beschaving in de jungle zeg maar. O ja, en natuurlijk duizenden bananen... ik kan echt geen banaan meer zien. Op de tweede verdieping hangen de Peruanen. Elke Peruaan heeft ongeveer 2x0,5 m voor zijn hangmat, dus het is aardig vol. En bovenin hangen en liggen de toeristen, en een paar welgestelde Peruanen die bereid zijn om iets meer te betalen (20 hele euros) voor een vaartocht van tegen de 50 uur. Het ontbijt: waterige kippesoep met vieze banaan, de lunch: waterige kippesoep met vieze banaan, het avondeten: rijst met een heel klein stukje kip en ja hoor, weer zon vieze banaan.

Iquitos

Woensdag 10 augustus
Aangekomen in Iquitos, een stad met enkele honderduizenden inwoners midden in de Jungle waar je alleen met de boot of het vliegtuig kan komen. Het aanleggen van die boten gaat ook interessant. Je ziet ergens een ruimte van zeg een milimeter of 3 tussen twee andere schepen, en dan ga je net zolang duwen en beuken met de punt van je boot, tot je er magiche wijze tussengewurmd bent. Boeien beuken is er niks bij. Eenmaal van boord klauter je dan tussen het afval de modderhelling die "de kade" moet voorstellen weer op, en daar staan gelukkig die leuken brommertaxis weer te wachten die je snel voor 30 eurocent naar het centrum brengen. Kamertje geboekt in hostel Hobos Hideout, een gezellig backpackershostelletje, en de rest van de dag wat rondgekeken in het centrum van Iquitos. s Avonds wat wezen eten, in mijn geval alligator aan een spies. s Middags had ik al dolphinfish in Maracuja saus op, en nee, dat is dus geen dolfijn, voor ik alle dolfijnliefhebbers over me heen krijg. Dat is rivierdolfijn, die zijn veel kleiner en springen niet zo schattig uit het water als Free Willy, dus het is ok om te eten. Tijdens het eten kennis gemaakt met Yves, een bizarre belg van nu 40 jaar die op zijn 18e bij het vreemdelingenlegioen was gegaan, en na wat omzwervingen via Thailand en Cuba in Peru terecht is gekomen, waar hij in Lima woont, maar naar de jungle was gevlucht om te ontkomen aan zijn zwangere vriendin.
Yves kent iedereen op de boulevard van Iquitos lijkt het wel. Het is ook een opvallend type, met zijn spijkerjack en zijn tatoeages. Hij is (ex)-lid van de Hells Angels, maar had in Iquitos natuurlijk geen Harley. Daarna op de boulevard voor het eerst in twee weken weer wat geblowd, dankzij een stel peruanen met een hasjpijp en een goede verstandhouding met de lokale politie, die bovendien weer vrienden waren van Yves. Daarna nog wat meer wezen drinken met onze Yves, die inmiddels weer wat Nederlands (of Vlaams) kon spreken, dat was wel even wennen. Met een redelijk hoeveelheid alcohol achter de kiezen in bed gedoken.

Donderdag 11 augustus
Vandaag zijn we met een minibusje naar Laguna Quistacocha geweest, een soort uitgebreide surfplas voor de lokale bevolking, maar dan gekoppeld aan een dierentuin. Alle beesten die we op onze jungletocht niet gezien hadden, omdat we maar twee dagen hadden, konden we hier zien, alleen dan in kooitjes: de alligatoren, poemas in te kleine hokjes, een apeneiland, jaguars in te kleine hokjes, papegaaien en paiche, vissen van tegen de twee meter lang. Verder gezwommen in het jungle meertje, met aan alle kanten wuivenden palmen en tropische bomen, en aan een kant een zandstrandje met houten hutjes waar je drinken en eten kon kopen. Kortom een tropisch paradijsje. Helaas was ik vandaag de hele dag aan de dunnen, en naarmate het later werd namen de maagkrampen toe.
Met een brommertaxi terug naar Iquitos aan het eind van de middag, en daar ben ik maar even gaan liggen. Pols is gaan internetten en gaan eten, maar ik krijg dus niks door mijn keel.

Vrijdag 12 augustus
We vliegen vandaag aan het eind van de middag naar Tarapoto. We gebruiken de ochtend om naar Beln te gaan, de arme marktwijk van Iquitos. Het is een enorme markt, eigenlijk gewoon een hele wijk met allemaal uitgestalde waren. De beroemde drijvende markt ligt droog in deze tijd van het jaar, dus daar is weinig te zien, behalve een hoop armoede, stinkende vlees-, vis- en fruitresten en goedkope imitatiegoederen.
Aan het eind van de middag begeven we ons per brommertaxi naar het vliegveld, waarbij we onderweg nog pech krijgen, maar binnen een minuut staan onze spullen op een andere brommertaxi. De vlucht is natuurlijk uren vertraagd, dus we wachten braaf op Iquitos International Airport (ahum) tot onze vlucht komt. Als die eenmaal komt staan we een uur later weer op het luchthaventje van Tarapoto, en we reizen meteen door naar het busstation, maar er gaan geen nachtbussen meer naar Trujillo vannacht, morgenochtend om 8:30 zijn we de eerste. We vinden snel een hostelletje op 100m van het busbedrijf (met kabel TV!).

Trujillo

Zaterdag 13 augustus
Vandaag een hele dag in de bus. We moeten de Andes over, en stoppen tussendoor nog hier en daar (hoewel wij geen idee hebben hoe vaak, waar en hoe lang de bus stopt). Het uitzicht is wel mooi, en ik ben inmiddels maar in Pols zijn Harry Potter boek begonnen, want al mijn leesvoer is op. Gelukkig valt Pols snel in slaap in de bus, dus ik schiet aardig op.

Zondag 14 augustus
Na een rit van 19 uur zijn we 's ochtends om een uur of 5:00 in Trujillo. We nemen een taxi naar het Casa de Clara dat er volgens de Lonely Planet wel goed uit moet zien. De taxi bracht ons eerst naar een compleet verkeerde wijk aan de andere kant van de stad. Blijkt dat ze in Trujillo en omgeving drie straten hebben met exact dezelfde naam. Nou ja, we kwamen er uiteindelijk aan, en zijn toen in de ochtend nog even naar het centrale plein gelopen voor een ontbijt en om een of andere vlagwisselingsparade te zien die ze daar elke zondag doen. Je komt rare mensen tegen op zo'n plein op zondagochtend, maar de mensen in de parade zijn ook net uit de vorige eeuw.
's Middags zijn we met een Duits stel en gids Clara naar Chan Chan geweest, een rune van een uit modder opgestrokken stad van 1000 jaar geleden, waarvan een van de 9 (of 14?) koningswijken nog redelijk overeind staat. Het is een gigantisch complex, erg indrukwekkend, en Clara is ook niet moeilijk om ons mee te nemen achter de hekjes als er even niemand kijkt.
Daarna nog even langs het strand geweest om de zonsondergang te aanschouwen boven de stille oceaan. Altijd indrukwekkend natuurlijk, maar het filmen ging wat rot zolang stapels mensen over de steiger blijven stampen. We hebben in Casa de Clara gegeten, wat lekker en goedkoop was.

Maandag 15 augustus
Voor vandaag staan de Huaca del Sol en de Huaca de la Luna (tempel van de zon en de maan) op het programma, een oud bouwwerk van de Moche. Michael is de beste gids die we tot nu toe gehad hebben: hij heeft droge Britse humor, weet van alles te vertellen over de runes en de cultuur die erachter zit, en met name de vanzelfsprekendheid waarmee hij de mensenoffercultuur uitlegt maakt het allemaal erg logisch. Hij kent ook iedereen op de locatie waar ze nog aan het graven zijn.
De rest van de middag besteden we aan het halen van buskaartjes, en het rondbanjeren door het centrum van Trujillo. We hebben voor vanavond een bus, die morgen ochtend vroeg bij de grens zal aankomen, dus dat scheelt weer een overnachting.

Tumbes

Dinsdag 16 augustus
De volgende ochtend vroeg arriveren we in Tumbes, bij de grens met Ecuador. Hier laten we ons ongelofelijk naaien door een stel gasten in een taxi die met allemaal vage verhalen over belastingen en een parkeertruc op een verlaten terreintje het voor elkaar krijgen om $50 teveel van ons los te peuteren. We vertrouwen het niet, maar willen het niet op een confrontatie laten aankomen. Gelukkig weet ik ze wel duidelijk te maken dat we ze geen geld geven voor onze buskaartjes, en dat we die zelf wel halen. De jongen die met ons de grens oversteekt wil een halve straat voor we bij de busmaatschappij zijn opeens terug, hij vindt het zo wel ver genoeg, en we vermoeden dat die bus helemaal niet rijdt op de tijd die zij hadden gezegd. Dat blijkt later ook, en we moeten dus nog een paar uur wachten, maar dan hebben we een bus naar Riobamba. Door blokkades moet de bus echter een andere route rijden, waardoor de duur en de prijs van de rit verdubbelen. Maar ja, we willen toch vandaag nog naar Riobamba, dus na een vroege lunch in het grensstadje stappen we in onze volgende bus.

Riobamba

Woensdag 17 augustus
De bus naar Riobamba doet er veel langer over dan verwacht. We arriveren uiteindelijk pas om 5:30 's ochtend in Riobamba, terwijl de trein die we willen hebben om 7:00 vertrekt. We laten ons dus snel bij het station afzetten, en vinden direct een mooi plekje op het dak van de trein. Want daar staat de Nariz del Diablo om bekend. De eerste drie uur voeren ons door het Ecuadoriaanse landschap. Het is nog wat fris op het dak, maar we delen het met 200 andere enthousiatelingen, dus het is wel gezellig. De arme kindertjes die langs het spoor staan worden door de treinreizigers bekogeld met snoep. Ik heb het spelletje al snel onder de knie en oogst bewondering van mijn hele treinstel als ik een flinke lolly met een sierlijke pisboog precies in de schoot van een klein jongetje weet te mikken op een meter of 15 vanaf het spoor.
Het tweede deel van de treinrit gaat door kloofachtig gebied, en de trein slingert langs steile bergwanden, en moet regelmatig aardig steile trajecten doorlopen. De klap op de vuurpijl is een stuk bergwand dat zo steil is, dat de trein drie keer vooruit en achteruit moet steken om naar beneden te komen.
Uiteindelijk komen we in de loop van de middag op het eindpunt, en met een beetje mazzel weten we snel terug te komen in Riobamba met de bus, en daar binnen vijf minuten een bus te vinden naar de hoofdstad Quito, zodat we daar vanavond nog redelijk op tijd zelfs aankomen (tegen 21:00). In de bus ontmoeten we nog een Peruaanse gast met een Amerikaanse vriendin, en we besluiten een taxi te delen in Quito en samen een hostel te zoeken. Bij aankomst besluiten Pols en ik uiteindelijk (vanwege de veiligheid van onze bagage) toch een hostel een straatje verder te nemen. Diezelfde avond gaan we nog even de stad in, en doen we ons tegoed aan vleesfondue. We blijken overigens midden in de grote uitgaanswijk van Quito te zitten.

Quito

Donderdag 18 augustus
Voor vandaag staat de Mitad del Mundo op het programma, het midden van de wereld. Een Frans onderzoeksteam is daar 200 jaar geleden geweest om de exacte vorm van de aarde te bepalen. Ze hebben daar ontdekt dat de aarde geen perfecte bol is, maar een beetje platter aan de polen en een beetje boller aan de evenaar. Dat wordt voornamelijk veroorzaakt door de draaiing van de aarde. Overigens zaten die Fransen er achteraf gezien nog 280 meter naast, en staat het monument dus niet precies op de evenaar, maar er vlak naast. Ach ja, wie ziet het verschil. Zelf vond ik het wel een beetje tegenvallen, want ik had wat meer info verwacht over de aarde en zo, maar het ging vooral over de geschiedenis van die expeditie, en dat vind ik zelf wat minder interessant.
's Middags hebben we wat rond het nieuwe centrum en door wat parkjes gebanjerd, voor we weer teruggingen naar het hostel. 's Avonds wezen eten bij een Argentijns restaurant met veel vlees, en dat ging er wel in.

Vrijdag 19 augustus
De laatste volle dag in Zuid-Amerika gebruiken we om het oude, koloniale centrum van Quito te gaan bekijken. Daar besteden we het grootste deel van de ochtend aan, waaronder een bezoek aan de torens van de basiliek van Quito. Ik ben nog nooit zo hoog in een kerktoren geweest, via allerlei stalen laddertjes tot boven de klokken en de bel tot vlak onder de nok. Leuk om eens te zien hoe dat van binnen helemaal is opgebouwd, en een prachtig uitzicht over de stad en de omliggende vulkanen.
's Middags een bezoek gebracht aan het Nationaal Museum. De onderste verdieping, over de Inca en de pre-Inca-tijd in Ecuador was echt fantastisch ingericht, maar de hogere verdiepingen waren meer gericht op kunst en vond ik dus aanzienlijk minder interessant. En de hoeveelheid goud die die culturen geproduceerd hebben is verbazingwekkend, en het is dus niet vreemd dat de Spanjaarden daar niet met hun klauwtjes af konden blijven.
's Avonds hebben we Mexicaans gegeten, en ik had ook weer aardig wat gedronken, dus sfeer was er wel. Daarna zijn we nog een tijdje het centrum in geweest, maar we hadden een vroege vlucht de volgende ochtend, dus het niet al te laat gemaakt.

Zaterdag 20 augustus
De hosteleigenaar had al een taxi voor ons geregeld om 5:00, dus wij om die tijd richting vliegveld. Dit vliegtuig vertrok voor het eerst redelijk op tijd, en na een korte tussenlanding in Panama City kwamen we keurig op tijd aan op New York Liberty Airport. Zo op tijd zelfs, dat we nog even moesten wachten voor we konden uitstappen. Helaas moesten we in New York weer helemaal met alle bagage door de douane het land in, om vervolgens direct daarna het land weer te verlaten. Een enorme bureaucratische rompslomp onder het motto van veiligheidmaatregelen. En dan nemen ze wel mijn kapotte aansteker in beslag, maar niet het stanley-mes in datzelfde tasje of de twee pakjes coca-thee in mijn rugzakje. Dat stanley-mes was trouwens als vier keer eerder door de controle gekomen, kennelijk valt dat niet op op de Rntgen-buis.
Door al die procedures hadden we maar weinig tijd op het vliegveld, maar ik heb nog even snel wat tijdschriften gekocht en wat te eten gehaald, alvorens we naar ons vliegtuig naar Amsterdam gingen. Pols liet me nog bijna in de steek toen hij een diner, een hotel, een ontbijt en een reischeque van $500,- kon verdienen als hij zijn stoel wilde afstaan en nog een nachtje in New York wilde blijven. Helaas kon ik dat zelf niet doen, omdat ik maandag moest werken. Op het laatste moment hadden ze toch niemand nodig, en kwam Pols weer het vliegtuig in. Sjacherijnig natuurlijk, want hij had zich er al helemaal op verheugd.

Zondag 21 augustus
Na een hele stapel films, tijdschriftjes en voorverpakte maaltijden, en een prachtig uitzicht over Ierland en Wales, landden we 's ochtends rond 8:30 op Schiphol. Daar konden we met veel moeite twee treinkaartjes uit een automaat halen, om vervolgens een minuut later erachter te komen dat Alexander zijn vader ons als verrassing op stond te wachten, en we dus mee konden rijden. Na een uurtje thuis, en weer terug het gewone leven in (ik had voor 's avonds al weer afgesproken om uit eten te gaan en dan naar de film met Robin). Een mooie afsluiting van een enorm indrukwekkende vakantie.